Izba Architektów Rzeczypospolitej Polskiej
Stowarzyszenie Architektów Polskich
Stefan Marian KuryłowiczDanuta KompfZygmunt RoszakJerzy ŻmijowskiAnna Waga-PopieluchKrzysztof LachertMagdalena Łozińska-RóżakJanusz BogdanowskiFranciszek PiaścikJerzy TryburskiZygmunt DmowskiJan BoberskiCzesław Doria-DernałowiczMarian Piotr ŚramkiewiczZbigniew JaroszyńskiEmil KaliskiMarian RąbekBarbara Orzeszek-GajewskaJan WellengerHenryk CzyżewskiLeszek Kazimierz KlajnertGrzegorz FigielCzesław FrąkMichał WędziagolskiJerzy WitekWładysław HennigJózef BalickiLech TomaszewskiCzesław ThullieJózef KorskiDanuta Wiesława StrachockaBohdan Jan GuerquinBogdan LaszczkaKazimierz BiernackiZygmunt WajnertStefan NettoMarek KrystekBolesław Handelsman-TargowskiAleksander Julian KafarskiJanusz RatajczakStanisław FortiniAdam Marceli OpolskiLeopold ChyczewskiAndrzej SzkopWłodzimierz Mucha
In memoriam - Pamięci Architektów Polskich
Anna Halina Rychter
Członek Stowarzyszenia Architektów Polskich

arch. Anna Halina Rychter

* 14.07.1914, Warszawa

† 01.03.2002, Kraków

Anna Halina Rychter - architekt.
Członek SARP O. Kraków (od 1952).
Absolwentka Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej (inż. arch. 1952, mgr inż. arch. 1959).

Projektant w Biurze Projektów Budownictwa Ogólnego Miastoprojekt-Kraków (do 1976).

Animatorka, organizatorka działalności odczytowo-oświatowej w Oddziale SARP.

Odznaczenia m.in.: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1974), Złoty Krzyż Zasługi (1969), Srebrna Odznaka SARP (1963), Złota Odznaka SARP (1972), Złota Odznaka "Za pracę społeczną dla Miasta Krakowa".

Pochowana na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie (8.03.2002).

 

WSPOMNIENIE

arch. Anna Rychter 1914-2002
Pożegnanie – słowo wygłoszone podczas pogrzebu .

Anna Halina Rychter urodziła się w Warszawie 9 lipca 1914 r. Studiowała na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej od 1932 r. Wybuch wojny uniemożliwił Jej w tym czasie uzyskanie dyplomu. Studiując, pracowała jednocześnie w prywatnych biurach architektonicznych w Warszawie. Na początku okupacji zostali zamordowani przez Niemców Jej rodzice i siostra. Wojnę przeżyła w Warszawie, gdzie była dwukrotnie aresztowana. Po raz pierwszy w ulicznej łapance w 1941 r., po raz drugi w 1942 r. w Fabryce „Star”, gdzie pracowała. Na wolność wydostała się dzięki zorganizowanej ucieczce podczas transportu do innego więzienia, bezpośrednio po wydanym na Nią wyroku śmierci. Czynnie brała udział w Powstaniu Warszawskim. Wraz z przyszłym mężem Jerzym Rychterem, aktorem dramatycznym, organizowała na gruzach powstańczej Warszawy nocne spotkania kulturalne, recytacje poezji dla powstańców. Pod gruzami domu, w którym mieszkała straciła całe mienie osobiste i dokumenty. Z walącego się domu uratowała się wraz z trzema innymi osobami, podczas gdy równocześnie zginęło tam 40 osób. W Krakowie osiedliła się po kapitulacji Warszawy. Pracę podjęła po długiej chorobie na odmę płucną, wywołaną pobytem w więzieniu. Od 1946 do 1950 roku wykonywała prace graficzne dla instytucji artystyczno – społecznych w Krakowie, między innymi Państwowej Filharmonii. We wrześniu 1950 roku rozpoczęła pracę w Centralnym Biurze Projektów i Studiów dla Miasta Nowa Huta, później nazwanym Biurem Projektów Budownictwa Ogólnego „Miastoprojekt-Kraków”, w którym spędziła całe życie zawodowe. Przerwane przez wojnę studia ukończyła dojeżdżając z Krakowa do Warszawy. Dyplom inżyniera architekta otrzymała w 1952 r., a tytuł magistra inżyniera architekta po obronie, z oceną celującą, pracy dyplomowej na temat „Osiedle Mistrzejowice w Nowej Hucie” u prof. Heleny Syrkus w 1959 r. W „Miastoprojekcie” pracowała do 1976 r, ostatnie dwa lata będąc już na emeryturze. W pracę zawodową wkładała ogromną energię, zajmowała się projektowaniem budynków z dziedziny mieszkalnictwa, traktując wykonywanie zawodu architekta jako służbę ludziom. Miała przede wszystkim na uwadze tych, którzy będą zaprojektowane przez nią obiekty w przyszłości użytkować. Praca zawodowa nie wypełniała Jej jednak całego intensywnego życia, gdyż już od samego początku lat 50-tych rozpoczęła aktywną pracę społeczną w Stowarzyszeniu Architektów Polskich w kole SARP przy „Miastoprojekcie”. Była żoną aktora i podzielała jego zainteresowania poezją, teatrem. Zorganizowała w biurze z jego pomocą Koło Recytatorskie, urządzała wieczory poetyckie dla dzieci i dorosłych, bale, teatrzyki, teatr poezji – wszystko cieszące się ogromną popularnością. Wieczory poetyckie i spotkania organizowała również w swoim mieszkaniu, jednym dużym pokoju przy Al. Słowackiego, gdzie chętnie bywali również Jej przyjaciele z Piwnicy pod Baranami. Wielką Jej pasją była organizacja odczytów i spotkań w siedzibie Oddziału Krakowskiego SARP. Wszyscy pamiętamy Jej determinację, Jej niespotykany upór. Słynne, niepowtarzalne plakietki, które osobiście wykonywała i roznosiła po całym mieście, rozklejając wszędzie, gdzie pracowali i bywali architekci. Zapraszała do Krakowa znanych i cenionych architektów oraz przedstawicieli zawodów pokrewnych. Namawiała młodych, aby promowali swoją twórczość. Dbała niezwykle o wysoką jakość prelekcji, atmosferę i znakomitą frekwencję. Dzięki Niej SARP Krakowski mógł się szczycić działalnością odczytową na poziomie nie spotykanym w innych Oddziałach. Pani Hanka, Osoba wielkiej dobroci i bezinteresowności, tytan naturalnej, niewymuszonej pracy społecznej, już ponad 30 lat temu została odznaczona Złotą Odznaką SARP za pracę społeczną i Złotą Odznaką „Za pracę społeczną dla Miasta Krakowa”, a także Uchwałą Rady Państwa - Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Wyróżnienia te jednak nie były Jej celem. Pracowała w narzuconym sobie tempie pomimo uchodzącego stopniowo zdrowia. Jeszcze niedawno na pytanie, które Jej wciąż zadawaliśmy: „Czy można Pani pomóc, Pani Haniu?” odpowiadała stanowczo i krótko: „Nie, ja muszę sama”. Pani Hanka, nasza krakowska, sarpowska, niepowtarzalna Legenda. Jej postać zapisała się na zawsze w serdecznej pamięci całego pokolenia krakowskich architektów.

arch. Krystyna Łyczakowska

 

 

Udostępnij na:
Biogram dodano: 03.06.2016 | Aktualizacja: 31.05.2018, 19:52:13 | Wyświetleń od 01.01.2018 r.: 426