Izba Architektów Rzeczypospolitej Polskiej
Stowarzyszenie Architektów Polskich
Bruno WandtkePiotr KucielJacek KucharzewskiTomasz FlorkowskiJacek Kajetan CydzikMarian Antoni KoplińskiTomasz Tadeusz ZielińskiPiotr KaczmarskiTadeusz Romuald BlicharskiWacław BulzackiMichał WitwickiWiesław RomańskiBogusław KarczewskiJerzy BrabanderAnna GórskaMarian Feliks KruszyńskiFranciszek PiaścikStanisław RaczkowskiZbigniew ZagrodzkiZofia SzpakowskaAndrzej DrzewieckiMarian BenkoMaciej PrauzińskiWładysław JotkiewiczJózef ŻołądkowiczHanna Adamczewska-WejchertCzesław Jerzy NowakMaria Mirosława CzyżewskaZygmunt Radziewicz-WinnickiKrystyna Bierut-MaminajszwiliJerzy OssowiczZbigniew KupiecBranisław GawrylukZbigniew Andrzej KarpińskiJacek Andrzej PleskaczFranciszek KocimskiKazimierz Aleksander SołtykowskiStanisław WiewióraLech TomaszewskiJuliusz ŻórawskiFeliks Henryk DzierżanowskiKazimierz MieszkisZdzisław Szczęsny CelarskiIgnacy KędzierskiZenon Stępniowski
In memoriam - Pamięci Architektów Polskich
Edmund Roman Orlik
Członek Stowarzyszenia Architektów Polskich

arch. Edmund Roman Orlik

* 26.01.1918, Rogoźno

† 08.04.1982, Opole

Edmund Roman Orlik - architekt.
Członek SARP O. Łódź.
Absolwent Wydziału Architektury Politechniki Wrocławskiej (1966).

Autor m.in.:
- Biblioteka Uniwersytetu Łódzkiego (1955-59) - współautor Eugeniusz Budlewski;
- Akademik dla obcokrajowców, ul. Kopcińskiego w Łodzi;
- Studium Języków Obcych w Łodzi.

Konkursy m.in.:
- na projekt gmachu Centralnej Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego w Warszawie (1969) - wyróżnienie I stopnia równorzędne.

Uczestnik Kampanii Wrześniowej (podporucznik kawalerii). Żołnierz AK.

Odznaczenia m.in.: Krzyż Walecznych (dwukrotnie), Złoty Krzyż Zasługi (1976), Odznaka "Zasłużonemu Opolszczyźnie" (1975), Krzyż Wojenny Virtuti Militari V klasy (1979).

Pochowany na  cmentarzu rzymskokatolickim pw. św. Józefa w Łodzi.

 

ŻYCIORYS

Edmund Roman Orlik urodził się 26 stycznia 1918 roku w Rogoźnie w Wielkopolsce. Jego ojcu Janowi, który w 1917 roku poległ jako lotnik na wojnie, nigdy nie było dane ujrzeć potomka. W roku 1936 Edmund Roman zdał egzamin dojrzałości. W okresie od 25 września 1936 do 1 października 1937 roku jako ochotnik odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Broni Pancernych w Modlinie, a następnie w 1 Batalionie Pancernym w Poznaniu. Jeszcze w roku 1937 podjął studia na Politechnice Warszawskiej, które zmuszony był przerwać z uwagi na konieczność odbywania ćwiczeń wojskowych, pracę zawodową na stanowisku pracownika kontrolnego w Urzędzie Poczty i Telegrafu w Połajewie (w okresie od 15 sierpnia 1938 do 24 sierpnia 1939 roku) oraz wybuch wojny. Zmobilizowany 25 sierpnia 1939 roku, wziął udział w kampanii wrześniowej na stanowisku dowódcy czołgu TKS z karabinem maszynowym kalibru 20 mm w szwadronie czołgów rozpoznawczych 71 dywizjonu pancernego przydzielonego do Wielkopolskiej Brygady Kawalerii ze składu Armii "Poznań". Walczył na szlaku bojowym dywizjonu, od Wielkopolski, poprzez bitwę nad Bzurą, boje odwrotowe w Puszczy Kampinoskiej, na obronie Warszawy kończąc. Po kapitulacji stolicy uniknął niewoli, przenosząc się kolejno w Poznańskie, Krakowskie, Lwowskie, a w końcu - stale poszukiwany przez Niemców - pod Warszawę, gdzie pracował w prywatnych przedsiębiorstwach budowlanych. W roku 1945 wraz z założoną rodziną (żona Maria Golańska) zamieszkał w Łodzi, w 2. połowie lat 60. przeprowadził się do Wrocławia, a wreszcie na początku lat 70. osiadł w Opolu. W okresie od 17 września 1946 do 24 lipca 1951 roku studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi, zaś w latach 1965-1966 ukończył studia magisterskie na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej. Pracował jako projektant, najdłużej - od 16 października 1949 do 30 czerwca 1965 roku - w Miastoprojekcie Łódź, a ponadto jako pracownik akademicki. Jego twórczość architektoniczno-urbanistyczna obejmuje nie tylko gmachy użyteczności publicznej i inne obiekty w Łodzi, Wrocławiu i Opolu, ale i plany większych miast. Od 1 lipca 1977 roku do 31 sierpnia 1979 roku był zatrudniony jako pracownik cywilny - inspektor wojewódzki w Komendzie Wojewódzkiej Straży Pożarnych w Opolu, będąc współtwórcą nowoczesnej bazy kwaterunkowo-wypoczynkowej straży pożarnych województwa opolskiego. Z dniem 1 września 1979 roku odszedł na emeryturę. Zmarł w wyniku nieszczęśliwego wypadku w dniu 8 kwietnia 1982 roku w Opolu.

http://www.bohaterowie1939.pl/polegly,orlik,edmund,11167.html

 

Galeria:

Biblioteka Uniwersytetu Łódzkiego w Łodzi; fot.: http://lodzkie.fotopolska.eu/131730,foto.html?o=b4451

Źródła:

Udostępnij na:
Biogram dodano: 28.09.2014 | Aktualizacja: 08.04.2017, 00:11:42