Izba Architektów Rzeczypospolitej Polskiej
Stowarzyszenie Architektów Polskich
Aleksander MalinowskiZdzisław HirschDanuta Barbara Bytnar-DziekańskaZbigniew Marek WolakMarek WodniczakAndrzej KrzyżańskiKarol WaniorekHieronim ŚwierczyńskiJanusz WojciechowskiBronisław RzeźniczakWacław KłapaWacław AndrzejczakJerzy HryniewieckiAleksander PaperzJerzy RaczkowskiCzesław Jerzy NowakJózef GierczakAntoni NowotarskiHenryk CekieraWłodzimierz Antoni KrakowskiZenon Stanisław KępaStanisław Jan DziewolskiRudolf Franciszek ŚmiałowskiTadeusz Andrzej BroniewskiJuliusz ŻakowskiMarcin WeinfeldWładysław CzernyStanisław Józef BarylskiBogdan Stanisław CelichowskiJerzy Antoni ŻukowskiBohdan PaczowskiIwona GoryńskaJacek JanczewskiJerzy KuźmienkoHenryk JasieńskiZbigniew PochwałaJuliusz KolarzowskiZdzisław Stefan MichalskiWanda Barbara KononowiczBogusław WachułkaLudwik WojtyczkoHenryk StępczakAdam Marceli OpolskiEugeniusz Gracjan GirszewskiKazimierz Maciejewski
In memoriam - Pamięci Architektów Polskich
Mieczysław Wróbel
Członek Stowarzyszenia Architektów Polskich

arch. Mieczysław Wróbel

* 06.05.1924, Wilno

† 10.07.2009, Szczecin

Mieczysław Wróbel - architekt, malarz, wykładowca.
Członek SARP O. Szczecin.
Absolwent Wydziału Architektury Szkoły Inżynierskiej w Szczecinie (1951). Status architekta twórcy (1984).

Projektant w Biurze Projektów Budownictwa Przemysłowego w Warszawie (od 1951). W Afganistanie (1963-67 i 1971-74). Wykładowca na Wydziale Architektury w Damaszku (1977-82). Wykładowca w Instytucie Architektury i Planowania Przestrzennego Politechniki Szczecińskiej (od 1983) - prowadzący zajęcia z projektowania architektonicznego obiektów przemysłowych i użyteczności publicznej (od 1989).

Autor m.in.:
- Huta Miedzi w Legnicy (1958) - z zespołem - Nagroda I stopnia KUA (1958);
- Zakłady Anilana w Łodzi;
- Zakłady Materiałow Biurowych w Pruszkowie;
- Zakłady Strunobetonów na Żeraniu w Warszawie (1957) - współautor M. Pietraszek - Nagroda III stopnia KUA (1957);
- fabryka Opon Samochodowych w Płocku;
- budynek Instytutu Techniki Budowlanej w Warszawie;
- budynek Centrali Pocztowej, ul. Nowogrodzka 47 w Warszawie (1963) - współautor M. Pomianowski - Nagroda II stopnia KBUA (1968);
- Ministerstwo Obrony Narodowej w Kabulu;
- pawilon wystawowy w Kabulu;
- Ministerstwo Spraw Wewnętrznych w Kabulu;
- Szkoła Łączności w Kabulu;
- Zakłady Farmaceutyczne w Kabulu;
- osiedle oficerskie w Kabulu.

Konkursy m.in.:
- na opracowanie serii dwóch szeregowych domków jednorodzinnych dla Warszawy (1958) - współpraca Roman Łapka - III nagroda;
- na koncepcyjny projekt urbanistyczno-architektonicznyc krytego sztucznego lodowiska w Gdańsku-Oliwie (1963) - współautorzy: Wojciech Szymański, Wojciech Zabłocki - III nagroda.

Członek SARP O. Warszawa (do 1967). Członek SARP O. Szczecin (po 1967).

Pochowany na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie.

 

WSPOMNIENIE

Żegnamy wybitnego architekta, malarza i pedagoga. Wilnianin z urodzenia, z wyboru i zapewne także zrządzenia losu Szczecinianin. Absolwent pierwszego Wydziału Architektury Politechniki Szczecińskiej (Wyższej Szkoły Inżynierskiej). Po uzyskaniu dyplomu inżyniera architekta w 1951 roku rozpoczął pracę w warszawskim Biurze Projektów Budownictwa Przemysłowego, stając się z czasem uznanym specjalistą w zakresie projektowania architektury przemysłowej. W Jego dorobku z tego okresu jest szereg wyróżniających się nie tylko skalą, ale techniczną innowacyjnością (pierwsze ściany kurtynowe) obiektów: Huta Miedzi w Legnicy, Anilana w Łodzi, Zakłady Materiałów Biurowych w Pruszkowie, fabryka Opon Samochodowych w Płocku, budynki Instytutu Techniki Budowlanej i Centrali Pocztowej w Warszawie. Realizacje te były nagradzane i wyróżniane publikacjami nie tylko w miesięczniku „Architektura”. Zostały dostrzeżone przez tak renomowane francuskie czasopismo architektoniczne, jakim jest „L’Architecture d’Aujourd’hui” (1959).
Najbardziej twórczy okres w Jego życiu wiąże się z dwukrotnym, w sumie dziewięcioletnim pobytem w Królestwie Afganistanu w latach 1963 – 1974. To typowy los wielu polskich architektów, którzy sprzyjające warunki dla projektowania architektury znajdowali za granicą. PRL był w owym czasie rajem biurokracji i czyśćcem skrępowanej przepisami, normatywami oraz ideologią architektury. To tam, głównie w Kabulu realizuje szereg znaczących i reprezentacyjnych obiektów: budynki Ministerstwa Obrony i Spraw Wewnętrznych, pawilony wystawowe, szkoły łączności i pielęgniarstwa, zakłady farmaceutyczne i miejski szpital. Projektuje także osiedla mieszkaniowe i obiekty rezydencyjne. Były to wybitne pod względem walorów architektonicznych obiekty. Oglądając ich fotografie można się zachwycić – nie waham się tego powiedzieć – prostotą, klarownością koncepcji i dyscypliną formalną autora. Dziś zaliczylibyśmy je do klasycznego i coraz bardziej ponadczasowego nurtu modernistycznej architektury. Walory Jego architektury spowodowały, że został uznany przez miejscowe władze za jednego z najwybitniejszych architektów pracujących wówczas w Afganistanie. W tym czasie prezentuje swe prace w galeriach Kabulu, Damaszku, w pawilonach wystawowych SARPu. W kraju doceniono Go także krótką sekwencją w kinowej kronice filmowej. Później w latach 80-tych głęboko przeżywał to, co działo się w Afganistanie i dramatyczny w większości los swoich budynków. Wracając do kraju w zasadzie nie wrócił już do intensywnej pracy projektowej. Po części zapewne też dlatego, że wybrał Szczecin jako miejsce zamieszkania. W okresie szczecińskim poświęca się głównie swojej drugiej pasji - twórczości malarskiej. W abstrakcyjnych kompozycjach kolorystycznych przetwarza swoje emocje, ale także krajobrazy i architekturę. Odnaleźć w nich można echa odbytych podróży, wpływy egzotycznych kultur i gorących klimatów.
Nie można pominąć Jego aktywności dydaktycznych. Jego zdolności plastyczne zostały dostrzeżone jeszcze w trakcie studiów na Politechnice Szczecińskiej, co spowodowało, że został zatrudniony jako młody asystent w Katedrze Rysunku Odręcznego. Później, po okresie afgańskim, w latach 1977 – 1982 pracował jako wykładowca na Wydziale Architektury w Damaszku, a następnie w Instytucie Architektury i Planowania Przestrzennego w Szczecinie, gdzie do roku 1989 prowadził zajęcia z projektowania architektonicznego obiektów przemysłowych i użyteczności publicznej. Był człowiekiem serdecznym i przyjacielskim w kontaktach osobistych. Pozostanie w naszej pamięci jako jeden z najwybitniejszych szczecińskich architektów. W 1999 roku w Klubie XIII Muz Stowarzyszenie Architektów Polskich w Szczecinie świętowało retrospektywną wystawą Jego malarstwa i architektury jubileusz 75-lecia kolegi Mieczysława. Dziś wiemy, że żegnamy Go po raz ostatni.

Marek Czyński
17 lipca 2009

 

 

 

Źródła:

Udostępnij na:
Biogram dodano: 03.12.2011 | Aktualizacja: 10.07.2019, 22:25:42 | Wyświetleń od 01.01.2018 r.: 730